TANIMIYORDUK
Onları hiç tanımıyorduk Seyrettiklerini sanmıyorum Dökülüşünü yağmurun birden denize
Bakışlarında hiç çiçeğe durmadan Sararıvermiştir Bir kadının soluk ince gülüşü
Onları hiç tanımıyorduk Köprünün tam ortasında Terleri bir güz anısına yuvarlanmıştı
Yine bulutlu ve istenmeden Taşıdıkları kin kadar kırıcı Yürekleri bir toz yumağında döneniyordu
Su içinde açılan ilk nergisin açılışında Seni gizleyen, beni gizleyen O kalabalık söz tufanıyla Bilediler açmazlığı sinirlerimizde
Onları hiç tanımıyorduk Ne denli renkli olursa olsun Aynı gökyüzü değildi Omuzlarına çektikleri Bir akşamüstü anlatılan sereserpe öyküye Gülemediler, umutsuzluk egemendi
Hepimiz aynı şeyi söylüyoruz Belki onlar bizimle, içiçe Biz onları tanımadan bir yerlerimizden geçtiler Biz onları tanımıyorduk Onlar bizi ezberlemişlerdi
özer arabul
